خط خطی شماره ۴

از چند روز.. تا چند هفته.. تا چند ماه.. خیلی مونده..

شاید.. از روز و هفته و ماه بیشتر بشه.. بشه چند سال..

امروز..

اتاقم جمع شد... ینی مامان لباسا رو جا به جا کرد.. عصری رفتیم خونهی مادربزرگم که بازم عکاسی کنم از غذا..

موقع برگشتن هم بابا از ویدا ساندویچ خرید برای شام بخوریم.. چقدرررم وضعِ معدهی من خوووبه..

باهات دو بار بیشتر حرف نزدم.. اونم تقریبا هیچی نگفتی..

یکی ظهر بود که گفتم اون فایلِ psdش رو بدی.. که مهمونی بودی..

یکی از ۸:۴۰ دقیقه بود بهت گفتم صبح میام دنبالت.. که خواب نمونی..

نقش بازی کردن.. انگار از چیزی که فکرش رو میکردم سختتره.. اینکه خودم رو بیتفاوتِ آرومی نشون بدم که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.. سخته آروم بودن.. سخته آنلاین بودنت رو دیدن و هیچی نگفتن.. سخته ندونی چی رو چه جوری باید تایپ کنی که غلط نباشی.. که تو رو بیشتر نرنجونه..

کاش حس نمیکردی اشتباهه.. غلطته.. کاش.. مثلِ حرفی که هفتهی قبل زدی.. تا تهش میموندی..

خیلی زوده واسهی کم آوردن.. میدونم.. کم نیاوردم.. فقط..

نمیدونم چرا.. گاهی همهی حالِ خوبی که توی هفته جمع میکنم برای خودم.. همهی حس و حالِ مثبتی که ایجادشون میکنم.. توی جمعهها خراب میشن.. توی جمعهها.. همه چی برام رنگ عوض میکنن..

الان دقیقا نمیدونم چمه.. شاید.. همهی دردم دلتنگیه..

شاید.. همهی دردم از اونجاییه که همش دارم باهات حرف میزنم.. توی دلم.. توی ذهنم.. توی واقعیت.. حس میکنم تو مخاطبمی و باهات حرف میزنم..

حرفایی که وقتی دیدمت به خودت نمیگم.. همیشه دربارهی یه چیزای دیگه حرف میزنیم..

نمیدونم فردا چه جوری باید جلوی قلبم رو بگیرم که تا دیدت از سینه نیاد بیرون.. نمیدونم فردا رو به روت چه جوری باید آروم باشم..

فردا قراره بالاخره با فاطمه حرف بزنم.. تا فاطمه دربارهت بگه.. دوست دارم بشنوم دربارهت.. هر چی که بگه.. هر چیزی که قدرتِ فهمیدنِ تو رو به من بده.. من دوست دارم..

هر چیزی که از هم نواییِ تو بیاد.. برای من شیرینه..

شایان..

احسانِ خواجه امیری.. یه آهنگی داره.. اسمش دردِ عمیقئه.. قشنگترین تیکهش شاید.. اونجاییه که میگه.. من هنوز همون.. دردِ دیروزم.. آدمِ همیشه.. هیشکی مثل من عاشقت نبود.. عاشقت نمیشه..

مهسا.. زنِ پسر خالهم.. دیروز.. خونهی عمهم... گفت دخترا یه عادتی دارن.. اونم اینه که هر آدمِ جدیدی که میاد توی زندگیشون با خودشون میگن این دیگه خودشه..

میدونم.. هر آدمی.. که حالِ من رو ببینه.. میگه جوونی.. خامی.. دو بار دستت رو گرفته.. اینجوری شدی.. یه مدت بگذره.. از سرت میپره..

خودت گفتی از روی قیافه و بوی عطر.. ولی راستش رو بگم؟ وقتی داشتم این جملهت رو میخوندم.. تنها چیزی که یادم نبود یکی قیافهت بود.. یکی بوی عطرت..

من.. دلت رو دیدم.. من بویِ وجودت رو حس کردم.. نه قیافهت.. وگرنه نمیرفتم نگاهِ عکست کنم.. که قیافهت یادم بیاد..

شاید.. باورش سخت باشه.. ولی اینو میخوام اثباتش کنم.. به خودم.. به تو.. به هر کسی که نمیدونه..

اگه قراره اونقدر صبر کنم.. که تو توی همهی وجودِ من ریشه کنی.. خب صبر میکنم تا ریشه کنی..

شاید.. الان خیلی زود باشه.. اگه بگم من هنوز همون دردِ دیروزم..

ولی اگه این عبارت زود باشه گفتنش..

من میدونم تو برای من چیای..

من.. گریههامو کردم.. زجههام رو زدم.. التماسامم کردم.. الان آرومم.. الان.. من قرار نیست تنشی برای تو.. برای دلِ تو.. برای حالِ تو داشته باشم..

من.. بهت زمان میدم.. سکوت میکنم.. لبخند بهت میزنم.. و همراهیت میکنم..

این تنها کاریه که بلدم بکنم.. چون دوستت دارم..

میدونی.. همیشه.. توی هر داستانی.. من ساختم.. این رو هم میسازم.. با تو میسازم..

و میدونی.. واسهی آرامش تو.. واسه راحتیت.. واسهی خوشبختیت.. هر کاری میکنم.. چون چیزی که واسم مهمه.. تویی.. و تو.. و خودت..

من یاد میگیرم.. از خودم بگذرم.. تا تو بالا بری.. چون تویی که باید بالا بری..

میدونی.. یه سری خیابونا رو یه بار بیشتر باهات طی نکردم.. ولی حس میکنم.. هر روزِ روزم.. داره اونجا پر میشه.. کنارِ تو..

چه برگردی.. چه برنگردی..

چه درست باشه.. چه غلط..

من سعی میکنم.. تو رو زندگی کنم..

تا یادت بگیرم..

تا از عشقت پر بشم..

تا تو.. در من خلق شی.. زنده شی.. پر بگیری.. ریشه کنی..

دوستت دارم مهربونِ من..

+ تاريخ جمعه دوازدهم آبان ۱۳۹۶ساعت 23:30 نويسنده در انتظارت.. |