خط خطی شماره ۴۳

ولی.. تنها چیزی که نداری هوامه..

میدونی.. وقتی عاشق میشی.. میری اون بالا بالاها.. واسه خودت خوشی.. کیف میکنی.. حال میکنی.. میرقصی..

وقتی.. مشکل به وجود میاد توی عشقت.. توی رسیدن به کسی که دوستش داری.. میفتی پایین.. نزدیکه با سر بخوری زمین.. ولی نمیخوری.. یه چیزی میکشدت بالا.. میمونی بین آسمون و زمین.. میمونی معلق.. پا در هوا.. تا دمِ اتمسفرِ زمین میای.. ولی روی خودِ زمین نمیای..

یه حسی همیشه نگهت میداره.. اون وسط.. توی اون تعلیق.. توی اون تعلیقی که گاهی دلت میخواد.. زودتر تموم شه.. یا بیفتی روی زمین.. یا برگردی بالا..

آدما یه اشتباه میکنن.. همراه اون حس میمونن توی اون تعلیق و هر چی میگذره.. حسشون واسشون غریبتر میشه.. حتا تا تنفر و بیحسی هم میرسن..

راه درستش اینه که برگردی روی زمین.. روی زمین راه بری.. بدویی.. زمین بخوری.. تا یه جایی.. دوباره بالای بالا بری.. و میری..

اگه به عشقِ اون عشقت.. زندگی کنی..

نمیدونم من کی دوباره بالا میرم.. ولی میخوام از این سردرگمی بیام پایین.. بیام روی زمین.. روی زمین راه برم.. شاید تو برگشتی..