خط خطب شماره ۹۶

پس هیچوقت برنمیگردی...

چه خوب پس.. واقعا.. تو شدی خوشحالترین آدم روی زمین..

پس من.. من... دیگه.. دیگه...

دیگه جایی ندارم..

عکسش رو گذاشتی..

شعر دورش چیدی...

معنویترین بهانهت...

با سارایی... تو با سارایی..

خودت گفتی.. من چرا باورم نشد.. من چرا خیال بافتم...

تو با سارایی...

با همونی که عاشقانه دوستش داری...

من جایی ندارم.. توی هیچ غصهای برای تو.. با تو..

من خیلی وقته برات تموم شدم...

توی این سه ماه شروع شد و تموم شد...

تو دیگه نیستی..

پاییز فصل اول و آخرش بود..

چه خوب که همراه کسیای که دوستش داری.. از همه بیشتر دوستش داری..

شایان.. خوشبخت شو.. خوب زندگی کن...

با قشنگترین بهانهی زندگیت...

عاقبت بخیریت.. آرزوی منه..

من میرم..

ولی چرا فکرمیکردم.. چشمات چیز دیگهای میگه بهم...؟

دیگه مهم نیست... مهم اینه که ممنونشی.. دوستش داری.. همراهشی..

من کیم دیگه...