خط خطی شماره ۹۵

فکر کنم.. ده یا دوازده سال پیش بود.. یه زلزلهی خیلی کمی تهران اومد.. که اصلا حتا نفهمیدمش..

خونهی خالهم بودیم.. عصر جمعهای بود.. تا خود صبح خوابم نبرد.. گریه میکردم.. تصویر و اتفاقِ زلزلهی بم جلوی چشمم بود..

بابام.. مهندسِ همین ساختمونیئه که توشیم..

اومد کنار تختم.. نشست روی زمین.. دست کشید لای موهام.. بهم گفت نگران نباش.. من این خونه رو جوری ساختم که مقاومه.. به هر زلزلهای.. فکر کنم از اونجا بود.. که اون شب راحت خوابیدم..

پنج ریشتر.. چیزی نیست.. شاید ناآرومی ایجاد کنه.. ولی همینه..

و دارم به تو فکر میکنم..

حتا داشتم به این رویا میرسیدم که.. مثلا بگی.. زلزله اومده.. شاید عمری نباشه.. بیا بازم باهم حرف بزنیم..

عمر دستِ خداست.. هر اتفاقی که خدا بخواد میفته.. مثل زلزله..

زمین که لرزید.. امیدوارم.. دلت نلرزه..